Konuşma akıcılığını bozan ses, hece ya da sözlerin tekrarı, uzatması halinde ortaya çıkan kekemelik konuşmaya başlarken yaşanan duraksamalarla da kendini gösteriyor. Toplum genelinde her 100 şahıstan birinde görülen bu durum, bilhassa 2-5 yaş aralığında başlıyor. 22 Ekim Dünya Kekemelik Farkındalık Günü çerçevesinde konuşan Moodist Psikiyatri ve Nöroloji Hastanesi’nden Uzman Lisan ve Konuşma Terapisti Burçin Keyifli, bilinenin tersine kekemeliğin ortaya çıkışında ruhsal etkenlerin değil, genetik yatkınlığın tesirli olduğunu söyledi. Nörolojik farklılıkların bu duruma yol açtığını anlatan Keyifli, “Yani kekemelik bir endişenin, heyecanın ya da utanmanın sonucu değil. Taklit ederek oluşmaz. Genetik faktörlerin tesirli olduğu bu durum, ekseriyetle 2 ila 5 yaş ortasında başlar. Toplumda görülme oranı ise yüzde 1 civarındadır, yani her yüz şahıstan biri konuşurken sözlerle uğraş eder” dedi. Kekemeliğe erken müdahalenin kıymetine vurgu yapan Keyifli, “Bu sayede kekemeliğin kalıcı hale gelmesini önleniyor. Erken periyotta başlanan kekemeliklerde rastgele bir müdahaleye gerek kalmadan resen güzelleşme ihtimali yüksek. Lakin en büyük kusur, “geçer” diyerek beklemektir zira her geçen ay, kalıcılık riskini artırır. Bu nedenle kalıcı olma riski göz arkası edilmemeli. Kesinlikle bir uzman tarafından değerlendirilip yol haritası çizilmeli” diye konuştu.
Dil ve konuşma terapistlerinin kekemeliği sadece konuşma akıcılığı üzerinden değil; duygusal, toplumsal ve davranışsal tesirleriyle birlikte değerlendirdiğini vurgulayan Memnun, kekeme bireylerin hayatının toplumun bakışları, önyargı ve akran zorbalığı üzere sebeplerle zorlaştığına dikkat çekti. Memnun kelamlarını şöyle sürdürdü: “Okullarda alay edilmek, sınıfta kelam hakkı verildiğinde gülüşmeler duymak, bir yetişkin olarak iş görüşmesinde cümlelerin yarıda kesilmesi üzere durumlar kekemelikten değil, önyargıdan doğar. Kekemelikle yaşayan bireyler, ‘takıldıkları’ sözler yüzünden değil, sabırsız dinleyiciler yüzünden sessizleşir. Meğer kekemeliğin en tehlikeli sonucu konuşamamak değil, konuşmamayı tercih etmektir.”
