Türkiye’nin konuştuğu telefon ve bilgisayar bağımlısı 23 yaşındaki Barış Özbay’ın eski hali ortaya çıktı.
Kahramanmaraş merkezli sarsıntılarda konutlarını kaybeden ve Defne ilçesinde hayatlarını sürdüren 50 yaşındaki Semra Özbay ve 23 yaşındaki oğlu Barış Özbay, sarsıntının akabinde hayata birlikte tutundu. Zelzelede hem konutlarını hem yakınlarını kaybeden aile, 3 yıldır güçlü bir süreçle gayret ediyor.
DEPREMDEN SONRA YAŞAMA HEVESİNİ KAYBETMİŞ
Depremin akabinde yaşama hevesini kaybeden ve okuduğu üniversiteyi yarıda bırakarak daima bilgisayar ve cep telefonuyla oynamaya başlayan Barış Özbay’ın asrın felaketinin yaşandığı 6 Şubat gecesinde de telefonla oynadığı ortaya çıktı.
“DEPREME TELEFONLA OYNARKEN YAKALANDIM”
Asrın felaketinin yaşandığı 6 Şubat günü 04.17’de de telefonla oynarken zelzeleye yakalandığını ve o esnada dahi telefonla oynamaya devam ettiğini söz eden Barış Özbay, “Depremde uyumuyordum ve akşama kadar oturup telefonla oynadım. Zelzelede sallanmaya başladık, sonra birinci başta küçük bir sarsıntı oluyor sandım lakin hızlandı. Elektrik gidince önemli bir şey olduğunu anladım fakat telefonla oynamaya devam ettim. Sarsıntı sırasında oyunumu kaydediyordum. Nenem birinci başta zelzele olduğuna inanmadı ve benim salladığımı sandı. O esnada sallanmaya devam ederken telefonla oynamaya devam ettim. Zelzele durdu ve bizimkileri meskenin dışına çıkardım” dedi.
“ELİMDE OLSA YEMEK DE YEMEM TUVALETE DE GİTMEM”
Evden pek çıkmadığını, tüm gün telefonla oynadığını anlatan Özbay, “Dışarı çıkmadığımızda iki arkadaşımın meskenine bakıyorum, konutları müsait değilse konuttan çıkmıyorum. O vakitlerde da tekrar telefonla oynuyordum. Meskene gelince tekrar telefonla oynuyorum. Telefonda izlediğim görüntülerin isimlerini pek bilmem. Müzik tipi sorsan Allah bilir. Yeniden meskende kalıp banyo yapabilirdim lakin ben bir şey yapmak istemiyordum. Yalnızca yemek yiyorum ve tuvaletimi yapıyorum. Onları da mecbur olduğum için yapıyorum. Sedef hastalığı yüzünden banyo yapmam da sıkıntı oluyor ancak sedef hastalığıyla alakası yok. Sedef hastalığı olmasa da banyo yapmazdım. Elimde olsa yemek de yemem ve tuvalete de kalkmam. Keşke tüm gün uyuyabilseydim” dedi.
“DEPREMDEN EVVEL HER VAKİT BAKIMLIYDI”
Barış’ın sarsıntıdan sonra çok değiştiğini anlatan arkadaşı Furkan Çakmak, “Ben Barış’la ortaokul arkadaşıyım, birlikte büyüdük. Kendisinin derslerle ortası âlâ değildi lakin her şeye başı çalışıyordu. Kendisi daha çok bilgisayar ve telefon oyunları oynuyordu. İngilizce altyazılı sinemalar izleyerek biraz İngilizce de öğrenmişti. Hayata karşı sevinci ve heyecanı azalmıştı. Kendisinin ruhsal probleminin ötesinde güya kendisiyle çözemediği meseleleri vardı. Bu yüzden onu hiç yalnız bırakmadık ve arkadaşları olarak yanında olarak elimizden geleni yaptık. Üniversite sonrası bizler dağılınca kendisi yalnız kaldı. Yalnızlaşınca da kendisini daha fazla konuta kapattı. Sarsıntıdan evvel her vakit bakımlıydı ve olağan sıradan beşerler üzere duş alırdı ve duş almayı çok severdi. Bizler üniversiteye gidince kendisinin hayata bakış açısı çok değişti. Eskisi üzere duş almak istemiyor. Sarsıntı de olunca büsbütün kendisini kapattı. Bir talihinin olamayacağını düşündüğü için hayata karşı kendini kapattı. Yaklaşık 3 yıldır tırnaklarını kesmiyor ve bakımını yapmıyor. Eski hoş günlere dönmeyi istiyoruz” şeklinde konuştu.
“OĞLUM SIHHATİNE KAVUŞSUN DİĞER BİR ŞEY İSTEMİYORUM”
Anne Semra Özbay ise oğlunun zelzeleden evvel arkadaşlarıyla takılırken zelzeleden sonra kendini meskene kapatıp telefonla oynadığını söyleyerek, “Depremden evvel oğlum arkadaşlarıyla takılıyordu. Arkadaşlarıyla parklarda gezip bir şeyler atıştırıyorlardı. Sarsıntıdan evvel oğlumun durumunu fark etmedim fakat sarsıntıdan sonra fark ettim. Zelzeleden evvel fark ettim lakin süreksiz olduğunu düşündüm. Daima telefonda ne yaptığını bilmiyorum lakin genelde görüntü yahut müzik dinliyor. Zelzeleden evvel tırnaklarını asla uzatmazdı ve kendi bakımına bakardı. Zelzeleden sonra büsbütün değişti. Banyo da yapmıyor. Oğlum sıhhatine kavuşsun, öbür bir şey istemiyorum” ifadelerini kullandı.
