Seramik mühendisliği birikimiyle yöneldiği porselen dekorlamada kültürel miras taşıyıcısı unvanı aldı
Kaleme, fırçaya, boyaya ve sanata çocukluğundan itibaren ilgisi olan 50 yaşındaki Kama, 1994’te Dumlupınar Üniversitesi Seramik Mühendisliği Kısmına başladı.
Kama’nın yolu, üniversite yıllarında UNESCO tarafından 2009 yılında “Yaşayan İnsan Hazinesi” mükafatı verilen çini ustası Mehmet Gürsoy ile kesişti.
İlk fırça tecrübesini çini ustası Mehmet Gürsoy ile gerçekleştiren Kama, üniversite eğitimini tamamlayarak 1998’de memleketi Sakarya’ya döndü ve mesleğini yapmaya başladı.
Kama, evlenip 3 çocuk sahibi olması nedeniyle iş hayatına bir müddet orta verdikten sonra İstanbul’da 5 yıl çalıştığı çini ve porselen fabrikasında porselen dekorlamayı öğrendi.
Sakarya’dan İstanbul’a her gün gidip gelmenin güç olması sebebiyle 2017’de Sakarya Büyükşehir Belediyesinin Sanat ve Mesleksel Eğitim Kursları (SAMEK) bünyesinde eğitim vermeye başlayan Kama, Kovid-19 salgının akabinde kendi atölyesini açtı.
Haftada 2 gün İstanbul’da Mustafa Çelebi Sanat Atölyesi’nde 24 öğrenciye, bir gün ise Serdivan’daki atölyesinde 8 öğrenciye ders veren Kama, bu ay Kültür ve Turizm Bakanlığınca yok olma tehlikesi altındaki klâsik sanatları icra eden Somut Olmayan Kültürel Miras Taşıyıcılarına verilen “Sanatçı Tanıtım Kartı”nı almaya hak kazandı.
“Fırçayla yapılan sanatlar insanı öteki bir dünyaya götürüyor”
Arzu Kama, sanatı icra ederken keyif aldığını, fırçayla yapılan sanatların insanı öteki bir dünyaya götürdüğünü söyledi.
Okuduğu kısımda sanatsal eğitim almadığını belirten Kama, şöyle devam etti:
“Seramik mühendisliği denilince sanatsal mühendislik olarak algılanıyordu. Hiçbir biçimde sanatsal eğitimimiz yoktu. Mühendisliği de çok seviyorum ve ilgiliyim. Eserin iç yapısını dahi biliyorum. Şu an porselen üretmiyorum, hazır eserlere dekor yapıyoruz. Üretebilecek durumdayım, kolay çözebiliyorum. Teknik manada zahmetler olduğunda benim için onların tahlili çok kolay.”
Kama, porselen dekorlamanın ince iş olduğuna işaret ederek, boyama yapıldıktan sonra eserin tekraren fırına girdiğini ve en ufak yanlışta bozuk çıktığını anlattı.
Sorunları mühendislik deneyimlerinden ötürü öncesinden varsayım ettiğini lisana getiren Kama, “Malzeme bilgimden, boyalarla ilgili teknik bilgimden ötürü sıkıntılar asgarî oluyor. Yalnızca boyama ve sanat yapmıyorum, teknik kısmına da yargıcım. O yüzden ikisini harmanlamak benim için çok keyifli. Mesleğimden uzaklaşmamış üzere hissediyorum.” diye konuştu.
Kama, işinde en güzeli olmayı hedeflediğinden bahsederek, “Hiçbir vakit ben oldum demem. Her vakit gidilecek aralık var ve o arayı kat etmek gerektiğini düşünüyorum. İşimi elimden geldiği kadar ilerletmeye, yeni teknikleri Türkiye’ye getirmeye çalışıyorum. Bunu öğrencilerime de aktarmaya çalışıyorum.” tabirlerini kullandı.
İlgi duyanlara sanata yönelme tavsiyesinde bulunan Kama, şunları kaydetti:
“Fırçayla, tabağınızla, eserinizle ilgilenirken güya öteki dünyaya giriyormuşsunuz üzere oluyor. Dünyadaki sorunlarınızdan bir nebze de olsa uzaklaşıyorsunuz. Öğrencilerimin de o denli düşündüğünü hissediyorum zira çok keyif alıyorlar, heyecanlanıyorlar birinci fırçayı ellerine aldıklarında. Ben de bilhassa çiniye başladığımda o denli hissetmiştim. Derslerimin ağır olmasına karşın birinci fırsatta çini dersine koşardım.”
Kama, yüklü bayanlar olmak üzere bu işte yetenekli olan her yaştan öğrencilerinin olduğunu kelamlarına ekledi.
“Keyifli ve hoş bir alan”
Kursiyer Dilek Çetin, 4 yıldır Halk Eğitim Merkezinde çini öğretmenliği yaptığını ve 1,5 yıldır porselen dekorlama eğitimi aldığını söyledi.
Çetin, porselen ile çinin farkına değinerek, “Porselen çok daha farklı bir şey. Porselen sır üstü çalışma, çini sır altı. Bütün boyaları, tekniği çok farklı olan bir alan. Desenlerin motifleri klasikte çiniye benzese de farklı alan ancak keyifli ve hoş.” dedi.
Kursların adeta “terapi merkezi” üzere olduğunu belirten Çetin, toplumsal manada kendilerini yeterli hissettiklerini ve porselen dekorlamada oldukça yol aldıklarını anlattı.
