Daha evvel bu sayfadan çok sefer “çağrı” yaptık. Değerli sıkıntıların sinemaları yapılır, yapılmalı, yapmalıyız. Bilhassa dizi kesimi dünyada birinci üçte yer alan Türkiye üzere bir yerde ise yalnızca bölgesel değil global sıkıntılarla ilgili sinemalar yapılmalı. Sinema bölümümüz lakin o vakit global bir sanayi haline gelir. Aksi halde dizi dalının lokomotifi olduğu, şenlik başarısı da sonlu bir ülke sinema olarak kalır.
Ve sanayinin gelişmesinden daha önemli olansa sorumluluğumuz. Dünyada herkes Filistin ve gibisi mevzularda reaksiyon gösteren birinci ülkelerden birinin Türkiye ve Anadolu insanı olduğunu biliyor. Bilmenin ötesinde önemli bir beklenti ve bu da mesuliyet oluşturuyor.
İşte bu durumda Türkiye’nin Filistin ile ilgili çalışmalarının neden kısıtlı kaldığını anlayamıyoruz. Filistin ile ilgili memleketler arası projelere dahil olmak elbette başarılı bir yol. Fakat Türkiye’deki üretimci, direktör ve senaristler ile kurumlar ve özel dal neden Filistin sineması yapmaz, anlayamıyoruz.
Bakın Tunuslu direktör Kaouther Ben Hania’nın sineması “Hind Receb’in Sesi” (The Voice of Hind Rajab) Venedik Sinema Festivali’nde gösterildi ve büyük ses getirdi. Üstelik yaşanan olayın üzerinden 1 yıl geçmeden sinema için harekete geçilmişti. Soykırım devam ederken bu sinemanın yapılması o kadar kıymetliydi ki Brad Pitt, Joaquin Phoenix ve Rooney Mara üzere isimler sinemaya üretimci oldu. Dünyanın en eski sinema şenliği olan Venedik’te sinema 20 dakikadan fazla ayakta alkışlandı.
Demek ki değerli sıkıntılar hakkında sinema yapmak için üzerinden onlarca yıl geçmesini beklemeye gerek yok. Tersine, kimi durumlarda gecikmeden harekete geçmek gerekiyor.
Küresel Sumud Filosu Gazze’ye hakikat harekete geçmişken, tam da bunun gibisi bir sinema tertibi gerekiyor. Dünyanın farklı noktalarında tıpkı anda harekete geçerek sinemalar çekilmeli. Ve bu sinemalar eşzamanlı halde gösterime girmeli. Sinemalar bütün dünyayı gezmeli. Dünyanın her yerinde izleyici sinemaya gittiğinde kesinlikle bir Filistin sineması seçme talihi olmalı.
Festivaller de Filistin bahisli sinemalarla dolmalı. Yalnızca seyirlik değil, mana ve his bakımından kalıcılık sağlayacak sanat pahası yüksek imaller ortaya çıkmalı. Şenlik salonları uzun vadeli alkışlarla inlemeli. Dünyanın en ikonik kırmızı halıları Filistin şovlarına sahne olmalı. Bu görünüm birkaç kişinin inisiyatifine bırakılmamalı.
Kısa sinema de bu bağlamda hayati derecede değer arz ediyor. Üretimi daha kolay olan, izlenme mecrası çeşitlenebilecek kısa sinemalarla de global hareket hızlandırılmalı. Her tıpta yapılacak Filistin mevzu sinemalarla insanların gündemi bir an olsun Filistin’den. Ve Gazze’den uzaklaştırılmamalı.
“Küresel Sinema Hareketi”nin merkezi kesinlikle ancak kesinlikle Türkiye olmalı. Sektörel olarak da siyaseten de halk dayanağı bakımından da ülkü ortam bizde var. Devletin yönettiği, özel dalın elini taşın altına koyduğu, senarist ve direktörlerin hassasiyetle hazırlandığı, kesim çalışanlarının ter akıttığı bir tertip düzenlenmeli. Global Sinema Hareketi, dünya halklarının Gazze’deki soykırım için sesini yükseltmeye başladığı periyotta hassasiyeti canlı tutmalı. Bu heyecanı ve hassasiyeti sinemadan daha canlı tutacak öteki araç yok şu an. Dijital mecralar, görüntü paylaşım siteleri, toplumsal medya organları bu çalışmalarla dolup taşmalı.
Filmlerin, gerçeği bütün çıplaklığıyla anlatabilmenin yanında kurmaca ve çeşitli cinsler avantajıyla insanları hakikate yönlendirme fonksiyonu olabilir. Ve temel tehlikeli olanın da önüne geçmek için bu yapılmalı. 75 yıldır Filistin’de devam eden soykırımın şu ana kadar Hollywood eliyle mağdur gösterilen İsrail’in elini rahatlatması üzere yeni bir ortama müsaade verilmemeli. Hollywood ya da dijital mecraların arsızlığına müsaade edilmemeli.
Küresel Sinema Hareketi, rastgele bir aksiyona sahip çıkmak ismine değil, beklenenin bir türlü hayata geçirilmemesinin gerekliliğinin farkında olarak bir görev ruhuyla yapılmalı. Gazze’den başlayacak bir uyanışın dünyanın bütün mazlumlarının ve dünyanın geleceğinin kurtarıcısı olacağını da gözden kaçırmamak gerekir. Dünya şu an bir uyanışın eşiğinde ya da bu uyanış başladı. Sinema olmadan hitama ermesi mümkün değil. Çünkü sinema, çağın anlatım aracı. Bunu atladığımız takdirde neyin altında kalacağımızı düşünmek bile istemeyiz.
